Nga Ermal Peçi

Jo të gjitha historitë e mëdha bëjnë zhurmë. Disa lindin në heshtje, nga një gjest i vogël mirësie, nga një dorë e zgjatur, nga një njeri që vendos të mos kthejë kokën përballë vështirësisë së tjetrit. Me kalimin e viteve, këto gjeste bëhen kujtime, kujtimet bëhen histori dhe historitë bëhen jetë të ndryshuara.

Kështu është shkruar, për 30 vite, historia e SOS Shqipëri. Një histori që mbart një bindje të thjeshtë, por thellësisht njerëzore: çdo fëmijë meriton të rritet me dashuri, përkujdesje dhe dinjitet.

Tridhjetë vite nuk janë thjesht një përvjetor. Janë një rrugëtim i ndërtuar me përkushtim, sfida dhe sakrifica, por mbi të gjitha, me besimin se jeta e një fëmije mund të ndryshojë kur dikush zgjedh të mos qëndrojë indiferent.

Në një shoqëri ku shpesh flasim për zhvillimin, ekonominë, politikën dhe të ardhmen, harrojmë se e ardhmja e një vendi fillon te mënyra se si ai kujdeset për fëmijët e tij: te siguria që u ofron, mundësitë që u krijon dhe dinjiteti me të cilin i trajton.

Sepse një fëmijë nuk ka nevojë vetëm për një çati mbi kokë. Ka nevojë për një familje, për një përqafim, për dikë që e dëgjon, e qetëson dhe i qëndron pranë. Ka nevojë të ndihet i dashur, i mbrojtur dhe të dijë se i përket dikujt.

Pikërisht këtu qëndron rëndësia e misionit të SOS Shqipëri: në mbrojtjen e fëmijëve, fuqizimin e të rinjve, mbështetjen e familjeve që përballen me vështirësi, promovimin e përkujdesjes alternative përmes familjeve kujdestare dhe krijimin e mundësive për ata që rrezikojnë të humbasin përkujdesjen prindërore.

Por pas çdo misioni të madh qëndrojnë njerëzit. Ndoshta historia më e bukur e këtyre 30 viteve nuk është vetëm ajo e një organizate që është rritur, por edhe e njerëzve që i kanë dhënë shpirt.

Janë nënat SOS , kujdestarët, edukatorët, punonjësit socialë, psikologët, drejtuesit dhe profesionistët që ndër vite kanë dhënë jo vetëm përkushtimin dhe profesionalizmin e tyre, por edhe një pjesë të zemrës. Ata kanë qenë pranë fëmijëve, të rinjve dhe familjeve në momente vendimtare të jetës së tyre, duke dëgjuar histori të vështira, duke ndarë emocione dhe duke gjetur forcën për të vazhduar edhe kur ndryshimi dukej i largët.

Ndoshta emrat e tyre nuk janë gjithmonë pjesë e historive publike dhe puna e tyre nuk ka marrë gjithmonë vëmendjen e merituar. Por gjurmët që kanë lënë janë shumë më të mëdha se çdo mirënjohje formale. Sepse ka një të vërtetë që shpesh e harrojmë: nuk janë vetëm institucionet që ndryshojnë jetën e njerëzve, por njerëzit që u japin kuptim institucioneve.

Misioni i SOS Shqipëri vazhdon përtej mbrojtjes së fëmijërisë, përmes fuqizimit të të rinjve dhe përgatitjes së tyre për një jetë të pavarur, me mundësi për arsimim dhe punësim.

Të besosh te një i ri do të thotë ta ndihmosh të kuptojë se e shkuara nuk duhet të përcaktojë të ardhmen e tij dhe se vështirësitë nuk janë kufij për ëndrrat dhe potencialin e tij.

Po aq i rëndësishëm është fuqizimi i familjeve. Pas shumë historive të vështira nuk qëndron mungesa e dashurisë, por varfëria, pasiguria dhe pamundësia për të përballuar sfidat e jetës. Një familje që merr mbështetje në kohën e duhur mund të gjejë forcën për të qëndruar e bashkuar. Një prind që fuqizohet mund t’i ofrojë fëmijës më shumë siguri, ndërsa një mjedis i qëndrueshëm krijon mundësi më të mira për një të ardhme të denjë.

Në këtë përkushtim, një vend të rëndësishëm zë edhe zhvillimi i përkujdesjes alternative përmes familjeve kujdestare, si një mundësi që fëmijët që nuk mund të rriten pranë familjeve të tyre biologjike të gjejnë dashuri, ngrohtësi dhe mbështetje në një mjedis familjar. Sepse çdo fëmijë meriton jo vetëm të jetë i mbrojtur, por edhe të përjetojë ndjenjën e përkatësisë dhe të rritet pranë njerëzve që i qëndrojnë afër.Se historia edhe jeta ka treguar se dashuria ka vend për një fëmijë më shumë.

Gjatë këtyre 30 viteve, SOS Shqipëri ka qenë pjesë e rrugëtimit të fëmijëve që janë rritur, të të rinjve që kanë marrë në dorë jetën e tyre dhe të familjeve që kanë gjetur mbështetje për të ecur përpara.

Megjithatë, asnjë përvjetor nuk duhet të jetë vetëm një moment krenarie për atë që është arritur. Ai duhet të jetë edhe një mundësi për të reflektuar mbi atë që mbetet për t’u bërë.

Edhe sot, në Shqipëri, ka fëmijë që kanë nevojë për mbrojtje, të rinj që përballen me mungesën e mundësive dhe familje që luftojnë çdo ditë për një jetë më të mirë.

Këto nuk janë vetëm sfida të një organizate, por të gjithë shoqërisë sonë. Përgjegjësia për fëmijët nuk mund t’u lihet vetëm institucioneve apo organizatave sociale. Ajo kërkon një shoqëri më të ndjeshme, institucione më të përgjegjshme dhe njerëz që e kuptojnë se solidariteti nuk është thjesht një fjalë e bukur, por një veprim konkret.

Sot, 30 vite pas fillimit të këtij rrugëtimi, mirënjohja u përket të gjithë atyre që e ndërtuan dhe e mbajtën gjallë këtë mision: njerëzve që hodhën themelet, atyre që punuan ndër vite, partnerëve, mbështetësve dhe brezit që sot vazhdon këtë rrugëtim. Por mbi të gjitha, kjo histori u përket fëmijëve, të rinjve dhe familjeve. Ata nuk janë thjesht përfitues të një misioni, por arsyeja e ekzistencës së tij dhe dëshmia më e rëndësishme e vlerës së përkujdesjes njerëzore.

Tridhjetë vite SOS Shqipëri janë një dëshmi e ndikimit që mund të ketë përkushtimi njerëzor, por edhe një kujtesë se dashuria, përkujdesja dhe solidariteti nuk kanë një datë përfundimi. Historia vazhdon, sepse ka ende fëmijë që presin një mundësi, të rinj që kanë nevojë për besim dhe familje që meritojnë mbështetje.

Nëse këto tri dekada na kanë mësuar diçka, është se askush nuk mund ta ndryshojë botën i vetëm. Por kur njerëzit bëhen bashkë, mund të ndryshojnë gjithë botën e një fëmije. Ndoshta kjo është trashëgimia më e bukur e SOS Shqipëri: një histori që nuk është shkruar vetëm për t’u kujtuar, por për të vazhduar të ndryshojë jetë.